ก่อนที่ชีวิตจะถูกจับจ้องด้วยสายตาทั้งประเทศ ก่อนที่แสงแฟลชจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เธอคือเด็กหญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เติบโตในบ้านไม้หลังเก่าริมแม่น้ำแม่กลองเสียงน้ำกระทบตลิ่งคือเพลงกล่อม หนึ่งกลิ่นดินหลังฝนคือกลิ่นความทรงจำ ท่านผู้หญิงศรีรัตน์เกิดในวันฝนพรำ วันที่แม่จุดธูปอธิษฐานขอให้ลูกมีชีวิตที่ไม่ลำบาก บ้านของเธอไม่มีรั้วหรูหรา มีแค่ผ้าม่านสีซีดกับเสียงหัวเราะของพี่น้อง พ่อเป็นคนขยันขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง แม่ทำกับข้าวขายตอนเช้าเธอช่วยกวาดลานบ้านล้างจานและยิ้มให้ลูกค้าเสมอชีวิตไม่ได้มีของเล่นราคาแพงแต่มีหนังสือเก่าเก่าที่แม่หวงยิ่งกว่าเพชรในคืนที่ฝนตกเธอชอบนั่งริมหน้าต่าง 1 อ่านนิทานเรื่องเดิมซ้ำซ้ำ เรื่องโปรดของเธอคือ หญิงชาวบ้านที่กลายเป็นราชินี ไม่ใช่เพราะอยากเป็นเจ้าหญิง แต่แต่เพราะหญิงคนนั้นมีหัวใจที่ไม่ยอมแพ้มีคำหนึ่งที่แม่สอนเสมอถ้าใจเราสะอาดแม้อยู่ในที่ต่ำคนก็เห็นค่าคำนั้นติดอยู่ในใจของเธอตลอดชีวิตของเธอ ที่หนึ่งเมื่อเข้าสู่วัยเรียนท่านผู้หญิงศรีรัตน์เป็นเด็กหญิงที่ตั้งใจเธอไม่ใช่คนที่พูดเก่งแต่ทุกครูจำได้ว่าเธอเป็นคนฟังเก่งและคิดลึกกว่าคำพูดเธอชอบวิชาสังคมประวัติศาสตร์และกฎหมาย เธอชอบตั้งคำถามกับสิ่งรอบตัว ทำไมบางคนเกิดมารวย ทำไมผู้หญิงต้องยอมเงียบ คำถามเหล่านี้เธอไม่เคยมีคนตอบ แต่เธอก็ไม่เคยหยุดถาม เธอใช้เงินเก็บซื้อหนังสือเก่า เธอยืมตำราของพี่และจดบันทึกด้วยลายมือเล็กเล็กในสมุดเล่มหนึ่งเธอเขียนไว้ว่าอยากเป็นผู้หญิงที่มีค่าเพราะความรู้ เธอไม่ใช่เพราะหน้าตาหลังเรียนจบสายอาชีพเธอเลือกเรียนต่อมหาวิทยาลัยเปิดทั้งที่ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเธอเคยขี่รถสองแถววันละสองชั่วโมงเพื่อไปฟังบรรยาย ไม่ใช่เพราะหวังตำแหน่งแต่เพราะเชื่อว่าการศึกษาเปลี่ยนชีวิตคนได้สังคมในยุคนั้น แต่ยังเต็มไปด้วยกำแพง ผู้หญิงจากต่างจังหวัดถูกมองว่าไม่มีโอกาสแต่เธอไม่เคยโกรธสังคม เธอเลือกใช้ความสงบพิสูจน์ตัวตน เธอเคยพูดกับเพื่อนว่าชีวิตเราอาจจะไม่มีเวทีให้พูด …
“ก่อนจะเป็นเจ้าหญิง… ศรีรัศมิ์กับเส้นทางที่ไม่มีใครรู้” (แค่ฟัง ก็อยากรู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง!) Read More